Ben geldim Rabbim…

Kapına yüzümde ömrün tozuyla geldim.
Ellerimde kırılmış yarınlar,
Gözlerimde susmayı öğrenmiş geceler var.

Ben geldim Rabbim…

Çok yürüdüm.
Her yol hakikate çıkar sandım.
Meğer nice yol,
İnsanı kendinden uzaklaştırırmış.

Dost dediklerim rüzgâr gibi geçti.
Söz dedikleri, gönlümde pas bıraktı.
Vefa aradım, hesap buldum.
Muhabbet aradım, menfaat buldum.

Ben geldim Rabbim…

Dilinde dua taşıyıp,
Kalbinde hançer saklayanları gördüm.
Gülüşüne aldanıp,
Niyetinde karanlık taşıyanları tanıdım.

Kimi yüzüme tebessüm etti,
Arkamdan kuyumu kazdı.
Kimi adaletten konuştu,
Zulme ilk o koştu.

Ben de eksiksiz değildim Rabbim.

Nefsimin peşine düştüğüm oldu.
Şeytanın fısıltısını,
Vicdanımın sesine tercih ettiğim oldu.

Secdelerimi geciktirdim.
Gözyaşlarımı erteledim.
Sana açılması gereken ellerimi,
Dünyaya uzattım.

Affını hak edecek bir amelim yok.
Sadece rahmetine sığınacak bir kalbim var.

Ben geldim Rabbim…

Artık yorgunum.

Yalanın alkışlandığı,
Doğrunun yalnız bırakıldığı zamanlardan…

Kalplerin taş kesildiği,
Merhametin küçümsendiği çağlardan…

Hasedin ekmek gibi bölüşüldüğü,
İftiranın rüzgâr gibi dolaştığı sokaklardan…

İnsanın insana yük olduğu günlerden…

Kaçıp geldim.

Ben geldim Rabbim…

Kimseyi şikâyet etmiyorum.
Önce kendimi getiriyorum huzuruna.

Kırık taraflarımı…
Kirlenmiş niyetlerimi…
Eksik secdelerimi…
Gecikmiş pişmanlıklarımı…

Hepsini önüme koyup geldim.

Beni yeniden inşa et Rabbim.

Kalbime, Sen’den başkasını büyütme.

Dilime doğruluk,
Gözüme haya,
Ömrüme bereket,
Vicdanıma cesaret ver.

Beni affet Rabbim…

Çünkü dönüşüm Sana.

Sığınışım Sana.

Ümidim Sana.

Ben geldim Rabbim…

Kapını çalmaya değil…

Çünkü biliyorum…

Senin kapın, hiç kapanmadı.

Ben geldim Rabbim…

Dünyanın gürültüsü susturamadı içimdeki boşluğu.
Ne alkışlar doyurdu ruhumu,
Ne de sahip olduklarım.

Bir avuç huzur aradım,
Koca bir ömür tükettim.

Ben geldim Rabbim…

Her yara zamanla kapanmıyormuş.
Bazı yaraları ancak Sen’in rahmetin sararmış.
Bunu geç öğrendim.
Ama yine de gecikmiş sayılmam değil mi Rabbim?

Beni bana bırakma…

Çünkü nefsim,
Her seferinde aynı uçuruma çağırdı beni.

Beni dünyaya bırakma…

Çünkü dünya,
Bir gün omzuna alıyor,
Ertesi gün toprağa bırakıyor.

Beni insanlara bırakma…

Çünkü gönüller değişiyor,
Sözler değişiyor,
Yeminler değişiyor.

Sen değişmiyorsun Rabbim…

Ben geldim…

Sana getirecek bir servetim yok.
Övünecek bir makamım yok.
Ardımdan gelecek övgülerim yok.

Sadece…

Pişmanlığım var.

Ve biliyorum…

Samimi bir pişmanlık,
Bin gösterişli mazeretten daha değerlidir.

Ben geldim Rabbim…

Adımı değil,
Kalbimi yaz rahmetinin defterine.

Gözyaşlarımı şahit kıl.
Sessizliğimi dua eyle.
Kırıklığımı affına vesile eyle.

Ben geldim…

Yeniden kul olmayı öğrenmeye…

Yeniden secdeyi özlemeye…

Yeniden adını anınca titreyen bir kalbe kavuşmaya…

Ben geldim Rabbim…

Eğer kapından geri dönersem,
Gidecek başka kapım yok.

Eğer affından mahrum kalırsam,
Tutunacak başka rahmetim yok.

Eğer Sen “Gel” demezsen,
Bu yolun sonu karanlık.

Ama biliyorum…

Rahmetin gazabını geçmiş.

İşte bu yüzden…

Başım eğik…

Gözüm yaşlı…

Kalbim umutlu…

Ben geldim Rabbim…

Yıllarca elimde fener sandığım şeylerin,
Meğer ateş olduğunu gördüm.

Her parıltıyı nur bildim.
Her tatlı sözü hakikat sandım.

Yanıldım…

İnsanların yüzünü okumaya çalışırken,
Kalbimi okumayı unuttum.

Başkalarının kusurunu sayarken,
Kendi eksiklerimin önünden sessizce geçtim.

Ben geldim Rabbim…

Bugün ne kimseyi suçlamaya geldim,
Ne de kendimi aklamaya…

Hüküm Senindir.

Ben sadece affını dilemeye geldim.

Sen bilirsin…

Hangi gecelerde içim sessizce dağıldı.

Hangi sabahlara,
Yüzümde sahte bir tebessümle başladım.

Hangi duaları,
Boğazıma düğümlenen gözyaşlarıyla tamamladım.

Hepsini Sen bilirsin Rabbim…

Ben anlatmasam da bilirsin.

Ben sustuğumda da işitirsin.

Ben düştüğümde de görürsün.

Ben kaçtığımda da beklersin.

İşte bunun için geldim…

Beni yargılayan kulların önüne değil,

Merhameti sonsuz olan Rabbimin huzuruna geldim.

Kalbimde taşıdığım yükleri,

Omuzumdan değil,

Ruhumdan indir Rabbim.

Kibrimi söküp al.

Riyayı benden uzaklaştır.

Hasedi gönlüme uğratma.

Dilimi doğruluktan ayırma.

Kalbimi, kinin karanlığına teslim etme.

Öyle bir secde nasip et ki…

Alnım yere değdiğinde,

Kalbim göğe yükselsin.

Öyle bir tövbe nasip et ki…

Ardından aynı günaha dönmeye utanayım.

Öyle bir iman ver ki…

Fırtınalar kopsa da,

İçimdeki teslimiyet sarsılmasın.

Ben geldim Rabbim…

Beni eski ben olarak geri gönderme.

Kapından çıktığımda,

Dilim aynı olsa da,

Kalbim başka olsun.

Gözüm aynı olsa da,

Bakışım değişsin.

Adımlarım aynı yolda yürüsün,

Ama istikametim yalnız Sana varsın.

Çünkü anladım…

İnsan insana yetmiyor.

Dünya gönlü doyurmuyor.

Zaman yarayı tek başına sarmıyor.

Ve hiçbir kapı…

Senin kapın kadar emniyet vermiyor.

Ben geldim Rabbim…

Geç kaldım belki…

Ama vazgeçmedim.

Kayboldum belki…

Ama dönüş yolunu Sen’in rahmetinde buldum.

Şimdi…

Beni kabul buyur.

Beni affeyle.

Beni Kendine kul eyle.

Ben geldim Rabbim…

Şimdi…

Kabul etmezsen eğer…

Kime varayım Rabbim?

Kapından başka hangi kapı,
Yüzüme merhametle açılır?

Affetmezsen eğer…

Hangi özür beni temize çıkarabilir?

Rahmetin yetişmezse bana,

Hangi umut karanlığımı aydınlatabilir?

Sen “Kulumsun.” demezsen,

Bu yorgun yüreği kim sahiplenir?

Sen elimi tutmazsan,

Bu fırtınada hangi kıyıya ulaşabilirim?

Beni kendime bırakırsan,

Nefsim beni yine aynı uçurumlara sürükler.

Beni dünyaya bırakırsan,

Geçici olanın peşinde,
Ebedî olanı yine unuturum.

Beni affının gölgesine al Rabbim…

Çünkü ben,

Günahımdan kaçıp Sana geldim.

Karanlığımdan kaçıp nuruna geldim.

Yokluğumla geldim.

Eksikliğimle geldim.

Kırıklığımla geldim.

Ama yine de geldim…

Çünkü biliyorum…

Bir kulun Sana doğru attığı her adım,

Rahmetine doğru atılmış bir adımdır.

İşte ben de…

Son umudumu değil,

Tek umudumu alıp geldim.

Ben geldim Rabbim…

Ali Selam
04.07.2026 – 01.00